عمریست که آواره امید نگاهیم

ای جوش بهارت چمن آرای تغافل

چون چشم تو سر تا قدمت جای تغافل

ازگوشه چشم تو به صحرای تغافل

از شور دل خسته چه مینا که نچیده ست

ابروی تو بر طاق معلای تغافل