فریاد که از لعل تو حرفی نشنیدیم

سطر نگه از صفحه سیمای تغافل

هرچند نگاه تو حیات دو جهان است

من کشته تمکینم و رسوای تغافل

موجی نزد این گوهر دریای تغافل

دلها به تپش خون شد و ناز تو همان است

مپسند به این حوصله مینای تغافل