تا به فکر مایه افتادیم کار از دست رفت

رنگ کو تا گردشی انشا کند پرگار گل

غفلت بی درد پر بی عبرتم برد از چمن

ناله دل داشت بو در بستر بیمار گل

رنگ و بو سودای مفتی بود در بازار گل

می برد خواب بهار نازم از یاد خطش

بی فسونی نیست بیدل سایه دیوار گل