مگر این نقد پوچ را تو بسنجی به سنگ گل

ز نشاط عرق ثمر به گلاب آب ده نظر

مگشای بالت آنقدر که کشند غنچه بنگ گل

نه به رنگ الفت بقا، نه ز بوی جلوه پرگشا

طرب باغ رنگ اگر زند ازخنده گل به سر

تو هم این زخم تازه کن دو سه روزی به رنگ گل

به چنین وضع ناتوان نستیزی به این وآن