سحرجام فرصتم رمق شمع وحشتم

تو هم این زخم تازه کن دو سه روزی به رنگ گل

به چنین وضع ناتوان نستیزی به این وآن

نبرد صرفه ای حیا به خس و خار چنگ گل

نفسی چند می کشم به شتاب درنگ گل

من بیدل درین چمن ز چه تشریف بشکفم

به فشار است رنگ هم زقباهای تنگ گل