قدح شکسته فرصتت چقدر شراب نفس کشد

که چه یافت سبزه کلاه سرو و چه دوخت غنچه قبای گل

چمن اثر ز نظر نهان به مآثرت که کشد عنان

ز بهار می طلبی نشان مگذر ز آینه های گل

به خمیر طینت سنگ هم زده اند آب بقای گل

تو به دستگاه چه آبرو ز طرب وفا کنی آرزو

که نساخت کاسه رنگ و بو به مزاج خنده گدای گل