به خمیر طینت سنگ هم زده اند آب بقای گل

چمن اثر ز نظر نهان به مآثرت که کشد عنان

ز بهار می طلبی نشان مگذر ز آینه های گل

قدح شکسته فرصتت چقدر شراب نفس کشد

تو به دستگاه چه آبرو ز طرب وفا کنی آرزو

که نساخت کاسه رنگ و بو به مزاج خنده گدای گل

به خیال غنچه نشسته ام به هوای آینه بسته ام