ندوی چو بیدل بیخبر دم پیری از پی کر و فر

ز دل شکسته کجا روم چو بهارم آبله پای گل

بگذشت خلقی ازین چمن به نگونی قدح طرب

تو هم آبگینه به خاک نه که خم است طاق بنای گل

که تهیست قافله سحر ز متاع رنگ و درای گل