پنبه گردد مگر این رشته که گردد محکم

عجز هم کاش نمی کرد گل از جرات ما

تیغ ما تهمت خون می کشد از ریزش دم

بی فنا چاره تشویش نفس ممکن نیست

به چه امید کنم خواهش وصلش بیدل

من که آغوش وداع خودم از قامت خم