بسا گزند که تریاق در بغل دارد

خموش باش که آب گهر نگردد کم

خیال خلد تو زاهد طویله آرایی ست

خری رهاکن اگر بایدت شدن آدم

زبان سنگ تری خشکیش بود مرهم

مزاج خودشکن آزار کس نمی خواهد

کم است ریزش خون تیغ را ز ریزش دم