مژده ای لب تشنگان دشت بی آب جنون

پیش از آن کز نرگس شوخت زند بادام دم

از خجالت در لب گل خنده شبنم می شود

با تبسم آشنا گر سازد آن گلفام فم

گریه ای دارم که خواهد شد درین ایام یم

بسکه فرصتها پر افشان هوای وحشت است

از وصالم داغ دل می جوشد از پیغام غم