آب یاقوت به صد سال نمی گردد کم

صافی دل مده از دست به اظهار کمال

نسخه آینه مپسند ز جوهر بر هم

چشمه فیض قناعت غم خشکی نکشد

آبرویی که بود عاریتی روسیهی است

جمله زنگ ست اگر آینه بردارد نم

غنچه وا شده آغوش وداع رنگ ست