صافی دل مده از دست به اظهار کمال

گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم

بیخودی گر ببرد خامه ام از چنگ شعور

وصف چشمت به خط جام توان کرد رقم

نسخه آینه مپسند ز جوهر بر هم

چشمه فیض قناعت غم خشکی نکشد

آب یاقوت به صد سال نمی گردد کم