بیخودی گر ببرد خامه ام از چنگ شعور

بایدم شاخ گلی کرد درین باغ علم

سر خورشید به فتراک هوا می بندد

گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم

وصف چشمت به خط جام توان کرد رقم

صافی دل مده از دست به اظهار کمال

نسخه آینه مپسند ز جوهر بر هم