بایدم شاخ گلی کرد درین باغ علم

حیرتم گشت قفس ورنه درین عبرتگاه

چون نگاهم همه تن جوهر آیینه رم

شمع عبرتگه دل ناله داغ آلودست

سر خورشید به فتراک هوا می بندد

گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم

بیخودی گر ببرد خامه ام از چنگ شعور