شمع عبرتگه دل ناله داغ آلودست

آنقدر دست ندارم که توان سود بهم

حیرتم گشت قفس ورنه درین عبرتگاه

چون نگاهم همه تن جوهر آیینه رم

بایدم شاخ گلی کرد درین باغ علم

سر خورشید به فتراک هوا می بندد

گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم