گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم

شمع عبرتگه دل ناله داغ آلودست

بایدم شاخ گلی کرد درین باغ علم

سر خورشید به فتراک هوا می بندد

بیخودی گر ببرد خامه ام از چنگ شعور

وصف چشمت به خط جام توان کرد رقم

صافی دل مده از دست به اظهار کمال