سر خورشید به فتراک هوا می بندد

چون نگاهم همه تن جوهر آیینه رم

شمع عبرتگه دل ناله داغ آلودست

بایدم شاخ گلی کرد درین باغ علم

گردنی کز ادب تیغ تو می گردد خم

بیخودی گر ببرد خامه ام از چنگ شعور

وصف چشمت به خط جام توان کرد رقم