کیست تا فهمد که ماییم و همین سودای خام

خرمی می خواهی از افسرده طبعیها برآ

قدر دان بوی گل بودن نمی خواهد زکام

سوخت خلقی برامید پخته کاریها نفس

عیش دنیا شور بازیگاه شیطانست و بس

چند باید بود محو انفعال از احتلام

فرصت نیرنگ هستی پر تنک سرمایه است