کز رمیدن واکند آغوش گوید رام رام

بس که دارد گریه بر نومیدی نخجیر من

جای تخم اشک می ریزد گره از چشم دام

سوختم از برق نیرنگ برهمن زاده ای

ناز پروردی که موج گوهرش گرد رم است

ترک تمکینش نبندد صورت از سعی خرام

تا دو روزی دام چیند رنگ بر عنقای ما