می گشاید موج می بال نگاه از چشم جام

از زبان بینواییهای دل غافل مباش

غنچه چندین تیغ خون آلود دارد در نیام

حسرت لعلی که پرواز آشیان بیخودی ست

ناله ام یارب چسان خاطرنشین او شود

نامه خاموشی بیان ، قاصد فراموشی پیام

هر چه دارد خانه آیینه بیرنگ است و بس