هر که آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم

رفت تا گیرد سر خود، هان و هان حاضر شوید

جامه ای دارد ز لعل و نیمتاجی از حباب

عقل و دانش برد و شد تا ایمن از وی نغنوید

ور بود پوشیده و پنهان به دوزخ در روید

دختری شبگرد تند تلخ گلرنگ است و مست

گر بیابیدش به سوی خانه حافظ برید