پربینوا چو نغمه تارگسسته ام

بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته ام

در سایه تامل یادش نشسته ام

فریاد ما به گو ش ترحم شنیدنی است

ای کاش سعی بیخودیی داد ما دهد

بالی که داشت رنگ به حیرت شکسته ام

گوشی که بر فسانه ما وا رسد کجاست