بالی که داشت رنگ به حیرت شکسته ام

فریاد ما به گو ش ترحم شنیدنی است

پربینوا چو نغمه تارگسسته ام

ای کاش سعی بیخودیی داد ما دهد

گوشی که بر فسانه ما وا رسد کجاست

حرمان نصیب ناله دلهای خسته ام

جمعیم چون حواس در آغوش یکنفس