با شرار کاغذ عشرت گرو تاز وفاست

آینه در دستم و تمثال پنهان کرده ام

نقش این نه شیشه گر یادم نباشد گو مباش

سیر مینایی دگر در طاق نسیان کرده ام

هر گه از خود رفته ام سیر چراغان کرده ام

از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس

آنقدر پوشیده ام خود را که عریان کرده ام