از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس

سیر مینایی دگر در طاق نسیان کرده ام

با شرار کاغذ عشرت گرو تاز وفاست

هر گه از خود رفته ام سیر چراغان کرده ام

آنقدر پوشیده ام خود را که عریان کرده ام

بر که نالد فطرت از بیداد تشویش نفس

خانه آیینه ای دارم که ویران کرده ام