از فضولی خویش را در دشت مهمان کرده ام

در غم نایابی مطلب که جز وهمی نبود

سوده ام دستی که همت را پشیمان کرده ام

جز غم سیل فنا دیگر چه باید خوردنم

ابر را گفتم چه باشد باعث سیرابی ات

گفت وقتی گریه بر عاجز گیاهان کرده ام

بیدل از داغ چراغ خامشم غافل مباش