خضر ز گرد پراکنده چشم می پوشد

به صد تلاش نفس آه نارسا شده ام

قفس به درد که از چاک دل گشود آغوش

اگر ندید که بی بال و پر رها شده ام

چه گمرهی ست که من ننگ رهنما شده ام

شرار سنگ به این شور فتنه پردازی

نبودم این همه کامروز خودنما شده ام