چه گمرهی ست که من ننگ رهنما شده ام

قفس به درد که از چاک دل گشود آغوش

اگر ندید که بی بال و پر رها شده ام

خضر ز گرد پراکنده چشم می پوشد

شرار سنگ به این شور فتنه پردازی

نبودم این همه کامروز خودنما شده ام

چو صبح با عرق شبنم اختیارم نیست