گر چراغ فطرت من پرتو آرایی کند

قدردان خود نی ام از بسکه با خود بوده ام

بی دماغی نشئه اظهارم اما بسته اند

یک جهان تمثال بر آیینه ننموده ام

می شود روشن سواد آفتاب از دوده ام

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش

رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام