می شود روشن سواد آفتاب از دوده ام

بی دماغی نشئه اظهارم اما بسته اند

یک جهان تمثال بر آیینه ننموده ام

گر چراغ فطرت من پرتو آرایی کند

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش

رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام

در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست