در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست

می شود روشن سواد آفتاب از دوده ام

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش

رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام

تا کجا منزل کند گرد هوا فرسوده ام

بر چه امید است یارب اینقدر جان کندنم

من که خجلت مزدتر از کار نافرموده ام