بر چه امید است یارب اینقدر جان کندنم

رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام

در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست

تا کجا منزل کند گرد هوا فرسوده ام

من که خجلت مزدتر از کار نافرموده ام

نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی

ناامیدی در بغل چون کوشش بیهوده ام