تا کجا منزل کند گرد هوا فرسوده ام

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش

رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام

در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست

بر چه امید است یارب اینقدر جان کندنم

من که خجلت مزدتر از کار نافرموده ام

نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی