نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی

تا کجا منزل کند گرد هوا فرسوده ام

بر چه امید است یارب اینقدر جان کندنم

من که خجلت مزدتر از کار نافرموده ام

ناامیدی در بغل چون کوشش بیهوده ام

اینقدر یارب پر طاووس بالینم که کرد

بسته ام صد چشم اما یک مژه نغنوده ام