هر چه از خود کاستم بر بیخودی افزوده ام

در خیالت حسرتی دارم به روی کار و بس

همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

سودها دارد زیان من که چون مینای می

هیچکس حیرت نصیب لذت کلفت مباد

دوش هر کس زیر باری رفت من فرسوده ام

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم