هیچکس حیرت نصیب لذت کلفت مباد

همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

سودها دارد زیان من که چون مینای می

هر چه از خود کاستم بر بیخودی افزوده ام

دوش هر کس زیر باری رفت من فرسوده ام

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام