همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

چون زمین زبن بیش نتوان بردبار وهم بود

دوش هرکس زیر باری رفت من فرسوده ام

در خیالت حسرتی دارم به روی کاروبس

روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

می روم از خویش و می دانم همان آسوده ام

سودها مزد زیان من که چون مینای می