سودها مزد زیان من که چون مینای می

همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

می روم از خویش و می دانم همان آسوده ام

هر چه از خودکاستم بر بیخودی افزوده ام

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام