هر چه از خودکاستم بر بیخودی افزوده ام

روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

می روم از خویش و می دانم همان آسوده ام

سودها مزد زیان من که چون مینای می

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام

گر چه قطع وادی امیدگامی هم نداشت