نیستم آگه چه دارد خلوت یکتایی اش

حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

بسکه دارد پاس بیرنگی بهار هستی ام

عمرها شد در لباس رنگم و ننموده ام

اینقدر دانم که آنجا هم همین من بوده ام

نیست بیدل باکم از درد خمار عافیت

صندلی در پرده دارد دست بر هم سوده ام