همچو عمر از وحشت حیرت سراغ من مپرس

ناله دردی که از گوش جهان دزدیده ام

سایه از بی دست و پایی مرکز تشویش نیست

عافیتها در مزاج ناتوان دزدیده ام

روز و شب می تازم از خوبش و عنان دزدیده ام

هستی من تا به کی باشد حجاب جلوه ات

آتشی در پنبه ، ماهی در کتان دزدیده ام