آتشی در پنبه ، ماهی در کتان دزدیده ام

همچو عمر از وحشت حیرت سراغ من مپرس

روز و شب می تازم از خوبش و عنان دزدیده ام

هستی من تا به کی باشد حجاب جلوه ات

چون مه نو گر همه بر چرخ بردم داغ شد

جبهه ای کز سجده آن آستان دزدیده ام

رنگ من یارب مباد از چشم گریان نم کشد