دم زدن تا چرخ بر می آردم زین خاکدان

اینقدر توفان نمی دانم چه سان دزدیده ام

وحشت من چون شرر فرصت کمین جهد نیست

دامن رنگی که دارم بر میان دزدیده ام

در نفس چون صبح چندین نردبان دزدیده ام

یک قلم جنس دکان ما و من شور و شر است

مفت راحتها که خود را زین میان دزدیده ام