من به کار شعله چون شمع انگبین مالیده ام

برگ و ساز تر دماغیهای من فهمیدنی ست

عطری از پیراهنش در پوستین مالیده ام

سوز دل احسان پرست هر فسردن مایه نیست

موی پیری شعله امید را خاکستر است

درد سر معذور صندل بر جبین مالیده ام

کوکبم آیینه در زنگار گمنامی گداخت