کوکبم آیینه در زنگار گمنامی گداخت

من به کار شعله چون شمع انگبین مالیده ام

موی پیری شعله امید را خاکستر است

درد سر معذور صندل بر جبین مالیده ام

حرص پندارد سیاهی بر نگین مالیده ام

گوهر صد آبرو در پرده حل کرد احتیاج

تا عرق واری به روی شرمگین مالیده ام