فکر معنیهای نازک کرد نال خامه ام

پیش من نه آسمان پشمی ندارد درکلاه

می دهد زاهد فریب عصمت عمامه ام

لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود

تا به کی پوشد نفس عریان تنیهای مرا

بیشتر چون صبح رنگ خاک دارد جامه ام

بیدل از یوسف دماغ بی نیاز من پراست