می دهد زاهد فریب عصمت عمامه ام

قدر دانی در بساط امتیاز دهر نیست

ورنه من در مکتب بی دانشی علامه ام

پیش من نه آسمان پشمی ندارد درکلاه

لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود

فکر معنیهای نازک کرد نال خامه ام

تا به کی پوشد نفس عریان تنیهای مرا