ورنه من در مکتب بی دانشی علامه ام

تا به کی باشد هوس محوکشاکشهای ناز

داغ کرد اندیشه رد و قبول عامه ام

قدر دانی در بساط امتیاز دهر نیست

پیش من نه آسمان پشمی ندارد درکلاه

می دهد زاهد فریب عصمت عمامه ام

لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود