دل بپرداز ای ستمگر از غبار کینه ام

در خراش آرزویم بس که ناخن ها شکست

آشیان جغد باید کرد سیر از سینه ام

تیغ چوبین را به جنگ شعله رفتن صرفه نیست

قابل برق تجلی نیست جز خاشاک من

حسن هر جا جلوه پرداز است من آیینه ام

تا کجا از خود برآیم جوهر سعیم گداخت